09151401409                             دانلود اپلیکیشن اندروید 

دانستنی ها

    شتر بلوچی

شتر بلوچى با بیابان‌هاى منطقه بلوچستان سازگارى پیدا کرده و استعداد خوبى براى تولید گوشت دارد شتر اینجا ، هم وسیله تجارت است هم وسیله تفریح و سیاحت و هم تامین کننده نیازهای خوراکی بلوچ ها . مراودت مردم این منطقه با کشور های حاشیه جنوبی خلیج فارس موجب ورود گونه های شتر عربی به این منطقه شده است و از آمیزش این دو گونه شتر یک کوهانه پدیدار شده است که شتر بلوچی هم نامیده می شود . که یکی از چابک ترین گونه های شتر در ایران استجثه شتر بلوچی نسبت به شترهاى کویر مرکزى ایران بزرگتر و از این لحاظ قابل توصیه جهت پروروش به‌منظور تولید گوشت مى‌باشد. پراکنش این شتر  در دشت لوت و دشت جاز موریان بوده و در شهرستان‌هاى ایرانشهر، خاش، بم‌پور، چابهار، سراوان، زابل، مرز استان خراسان و سیستان و بلوچستان مورد پرورش و نگهدارى قرار مى‌گیرد

 

 

   ماهی گل خور

گل خورک یا اِشلمبو یا نیشلمبو: پراکنش این گونه از عراقه تا سواحل غربی هند؛ پس یک گونه اُرینتاله. یک ماهی دریادرمه یعنی بین رودها و دریا جابه جایی و حرکت داره. در ایران در رود کارون، اروند رود، سرباز و کاجوی سیستان، میناب هرمزگان، بندر خمیر و مکران دیده میشه پس گونه ی بومزاد یا به اصطلاح انحصاری کشورمون نیست.
در ایران دو گونه از این ماهیان یافت میشه که هر دو به خانواده گاوماهیان تعلق دارن و با نام مشترک گل خورک شناخته و باز هر دو در حوزه دجله، هرمز، مکران، خلیج فارس و ماشکل پیدا میشن و هر دو همون طور که گفتم جزو ماهیان باله گوشتی دو تنفسی هستند و به واسطه رابط حلق و حفره بویایی میتونن از راه دهان و سوراخ های بینی در خشکی هم تنفس بکنن. اهمیت شیلاتی هم ندارن ولی در ایران جلب توریست میکنن و مایه بازی بچه ها در حوزه کارونن، پس میشه گفت اهمیت اقتصادی کمی دارن.
اینا و کلاً خیلی از ماهیان دوتنفسی، حلقه های حدواسط تکامل دوزیستان از ماهیانن. بیشتر هم به صورت گروهی دیده میشن مخصوصاً جوان ترها این نوع گل خورک از اصلی ترین غذاهای کروکودیل پوزه کوتاهه. حداکثر طولش به 27-28 سانت میرسه و روی بدنش خال های فیروزه ای رنگی داره که البته قسمت فوقانی پیکر هم پوسته سختی کشیده شده تا از خشک شدن بدن و از دست رفتن آب در برابر گرمای خشکی، جلوگیری بکنه. گل خورک ها کلاً حدود 23 گونه هستن که همگی در جاهای مرطوب و گرمسیری در محدوده ی تراز کشندی ( کشند، همون جزر و مده عربیه) زندگی میکنن. روی بسترهای گلی و آبهای گل آلود خورها و خلیج ها و همچنین جنگل های ماندابی یا مانگرو قادر به زندگی هستن که صد البته این چنین آبهایی از نظر وفور غذا و انرژی غنی هستن. این گونه غذاش عمدتاً دیاتوم های موجود در محدوده روی بستره ( فیتوپلانکتونه ) ولی از انواع جلبک ها ( به خصوص جلبک های سبز-آبی یا سیانوباکتری ها، قهوه ای، زرد-سبز و فیلامنتوزها )، حشرات، سخت پوستان ریز، تخم ماهیان استخوانی ( در محیط دریایی مثلاً جنگل های ماندابی که محل مناسب تخم گذاری ماهیان و سایر آبزیانه ) 

 

  دلفین دندان ناصاف 

دندان‌های این دلفین به‌علت وجود شیارهای طولی و ناصاف هستند. این دلفین شباهت زیادی به دلفین بینی‌بطری دارد. شیب بسیار ملایمی بین سوراخ تنفسی و پوزه‌ی دراز آنها وجود دارد. باله‌ی پشتی بلند، سیخ و در وسط  قرار گرفته است. رنگ پشت سیاه و زیر گلو و شکم سفید است. طول بدن حدود 5/2 متر، تعداد دندان‌ها در هر طرف آرواره‌ی بالا 19 تا 26 عدد و در آرواره‌ی پایین 19 تا 28 عدد، وزن 160 کیلوگرم. این دلفین را می توان ید د دریای عمان به صورت تکی و گله ای مشاهده کنید. یک نمونه جمجمه‌ی این دلفین در شیلات چابهار وجود دارد. این نوع دلفین به‌صورت اجتماعی زندگی می‌کند. گاهی اوقات با سایر دلفین‌ها از قبیل دلفین بینی‌بطری مشاهده می‌شود. با وجودی که اکثر دلفین‌های ساحلی از قدرت یادگیری کمتری برخوردارند ولی این دلفین در حالت اسارت بسیار تربیت‌پذیر است. این دلفین قادر است در حالت اسارت با دلفین بینی‌بطری جفت‌گیری و تولید مثل کند.

 

  عقاب دم سفید

عقاب دریایی دم سفیداز راسته شاهین سانان، تیره قوشیان و کورکورها محسوب می شود.  عقاب دریایی دم سفید ۷۰ تا ۹۰ سانتیمتر طول دارد و طول دو سر بال آن به ۲۰۰ تا ۲۴۰ سانتیمتر می رسد و نر و ماده این پرنده هم شکل هستند.این پرنده بیشتر در مناطق ساحلی، رودخانه های عریض، جزایر، تالاب ها و مناطقی که ماهی یا دیگر حیوانات آبزی فراوان است، مشاهد می شود. عقاب دریایی دم سفید پرنده ای شکاری و آشغالخور است که از ماهی، پرندگان آبزی، پستانداران و کلاغ سیاه تغذیه می کند و هنگام شکار از روش های مختلف انفرادی و جمعی بهره می گیرد و معمولا غذای پرندگان شکاری دیگر از جمله کورکورها، سنقرها و عقاب ماهی گیر را می رباید. اغلب در لبه صخره ها یا در دامنه های پرشیب آشیانه سازی می کند که در این صورت ممکن است خانه بر روی سنگ یا درخت کوچک در ارتفاع پنج تا ۲۰۰ متر از سطح دریا بنا شده باشد. ه طور معمول یک جفت از پرنده عقاب دریایی دم سفید در تمام طول عمر با هم زندگی کرده و در انجام وظایف شکار، روی تخم خوابیدن و غذا دادن به جوجه ها شریک هستند.  مناطق زیستگاهی و مسیر مهاجرت این پرنده در منطقه گاندو توسط محیط بانان سیستان و بلوچستان حفاظت می شود. منطقه حفاظت شده گاندو با مساحت ۴۶۵ هزار و ۱۸۱ هکتار در انتهای گوشه جنوب شرقی کشور در طول مرز ایران و پاکستان قرار دارد و محدوده آن در مسیر رودخانه سرباز و باهوکلات تا دریای عمان است.  این منطقه محل بسیار خوبی برای زیست پستاندارانی از قبیل جبیر، کفتار، شغال و سنجاب بلوچی، آبزیان و دوزیستانی از جمله تمساح پوزه کوتاه ایرانی، لاکپشت سبزدریایی و ماهی گل خورک و پرندگانی مانند عقاب دریایی دم سفید، چاخ لق، دراج، شبگرد بلوچی، گنجشک بلوچی، شهدخور، عقاب دشتی و بسیاری از پرندگان خاص شبه قاره هند است.

 

  گاندو

ناحیه گردشگری تمساح پوزه کوتاه در جنوب سیستان و بلوچستان که در زبان بلوچی "گاندو" نامیده می‌شود در مناطقی همچون باهوکلات و رودخانه سرباز مجموعه‌ای جاذب در حیات وحش ایران به وجود آورده است که علاوه بر همزیستی مسالمت آمیز تمساح ها با مردمان این منطقه همه ساله تعداد بسیاری از مسافران را به خود جذب می کند. مردم مناطق جنوبی سیستان و بلوچستان این حیوان را نماد برکت و آبادانی می‌دانند و معتقدند که با هجرت و مرگ این حیوان خشکسالی و قحطی بر زندگی آنها سایه می‌اندازد و لذا بر اساس همین باور تمامی تلاش خود را برای مراقبت و بقای حیات آن به کار می‌گیرند. برخلاف تصور مردم گاندو حیوانی بسیار خجالتی، محتاط و ترسو است و به سختی می توان آن را مشاهده کرد و این حیوان باهوش به محض احساس خطر یا حضور مزاحم در آب فرورفته و مخفی می شود. در حال حاضر 400 تمساح سرشماری شده گاندو در جنوب سیستان و بلوچستان تحت حمایت ویژه اداره کل محیط زیست استان قرار دارند بیان داشت: احداث سد های متعدد و وجود برکه های متعدد در جنوب استان به بقای حیات این خزنده کمک شایانی کرده است. 

 

   سنجاب بلوچی

سنجاب بلوچی یا سنجاب راه‌راه بلوچی که به نام‌های سنجاب راه‌راه، هردک و سنجاب نخلینیز خوانده می‌شود، جونده‌ای است از خانواده سنجابیان که در مناطقی از ایران، هندوستان، نپال، بنگلادش و پاکستان یافت می‌شود.سنجاب بلوچی بر روی درختان زندگی می‌کند و در ایران تنها در قسمت‌های جنوب شرقی بلوچستان و در منطقه حفاظت‌ شده باهوکلات، دره سرباز و باغ تیس چابهار دیده می‌شود.آن‌ها معمولاً در کنار یکدیگر بوده و در بالا و میان شاخ و برگ درختان لانه می‌سازند و درون لانه‌شان را با علف‌های نرم و برگ درختان می‌پوشانند.سنجاب بلوچی روزگرد است و از دانه‌ها، جوانه‌ها، میوه و پوست درختان تغذیه می‌کند. همچنین حشرات و تخم پرندگان، دیگر خوراک این جانور را تشکیل می‌دهند.مشخصه اصلی سنجاب بلوچی، داشتن راه‌هایی پهن و تیره‌رنگ بر روی سطح پشتیش است که در زمینه‌ای سفید رنگ قرار گرفته است . شکم جانور نیز سفیدرنگ بوده و دم آن ترکیبی از موهای سفید و تیره است.طول سر و بدن سنجاب بلوچی بین ۱۳۳ تا ۱۴۴ میلی‌متر بوده و دم آن ۱۴۵ تا ۱۸۵ میلی‌متر طول دارد. اندازه پاهای جانور بین ۳۲ تا ۳۷ میلی‌متر و گوش‌هایش ۱۳ تا ۱۸ میلی‌متر است.

  چربیل بلوچی

جثه کوچک تقریباً به اندازة موش خانگی، چشم‌ها درشت، گوش‌ها متوسط، دم بلند (حدود یک و نیم برابر طول بدن) و موهای  انتهائی دم زبر و بلند است. دست و پا پنج انگشت دارند و کف آنها بدون مو است. موهای بدن نرم و انبوهند. رنگ موهای پشت و بالای دم خاکستیر متمایل به قهوه‌ای روشن، پایین بدن و زیر دم سفید است. حد فاصل رنگ پشت و پایین بدن کاملاً مشخص است. در بالای چشم‌ها و قاعدة گوش‌ها لکه‌های سفیدرنگی دیده می‌شود طول سر و تنه 70 تا 90 میلی‌متر، دم 105 تا 125 میلی‌متر، پا 20 تا 23 میلی‌متر. زیستگاه این جانور  مناطق بیابانی و استپ‌های مناطق گرم و نسبتاً خشک، مناطق بلوچی، باغ‌ها و نخلستان هاا.شبگرد است. اغلب نزدیک هم زندگی می‌کنند. از مواد گیاهی نظیر دانه، ریشه، قسمت‌های سبز گیاه، و احتمالاً حشرات تغذیه می‌کند.چربیل  چندین بار در سال و هر بار به طور متوسط چهار بچه می‌زاید. بچه‌ها در موقع تولد کور و بی‌مو هستند.

 

  روباه شنی

جثه کوچک‌تر از روباه معمولی، ولی گوش‌ها به نسبت بزرگ‌تر است. رنگ پشت گوش‌ها برخلاف روباه معمولی سیاه نیست و  غالباً به رنگ پشت بدن و یا زرد متمایل به نارنجی است. موها بسیار نرم و متراکم، رنگ پشت خاکستری متمایل به زرد، رنگ موهای دم زرد متمایل به قهوه‌ای و انتهای آن سفید است. دست و پا کوتاه‌تر از روباه معمولی است. در بین پنجه‌های دست و پا موهای بلندی وجود دارد.طول سر و تنه 40 تا 52 سانتی‌متر، دم 25 تا 35 سانتی‌متر، ارتفاع 25 تا 30 سانتی‌متر، وزن 2 تا 5/4 کیلوگرم.درمناطق بیابانی و استپی وبیشتردر مناطق حاشیة کویر مرکزی، سیستان و بلوچستان، فارس، خوزستان، بندرعباس زندگی می کند شبگرد است، معمولاً در روز دیده نمی‌شود. به صورت انفرادی و گاهی در دسته‌های کوچک زندگی می‌کند.از مواد حیوانی نظیر سوسک، جوندگان کوچک، خزندگان، حشرات، لاشه حیوانات و مواد گیاهی نظیر برگ، دانه‌های آب‌دار و صیفی‌جات تغذیه می‌کند سایر خصوصیات و عادات این روباه شبیه روباه معمولی است. طول عمر در اسارت شش سال و نیم است.

 

پلیکان پا خاکستری

پرنده ای است بسیار بزرگ که کمی از پلیکان سفید بزرگ¬تر است. این پرنده نیز مانند پلیکان سفید منقار زرد و درازی دارد که منقار پائینی آن به کیسه ای بزرگ تبدیل شده است. تفاوت این دو پرنده در این است.که رنگ پر و بال پلیکان سفید، مخصوصاً در فصل زاد و ولد سفید مایل به صورتی است، درحالی که رنگ این پلیکان، در ناحیه پشتی سفید چرک و در نواحی شکمی تقریباً سفید متمایل به خاکستری است و دیگر داشتن پرهای بلند و مجعّد روی سر و پشت گردن است و همچنین رنگ پاها که سربی رنگ است، در صورتی که رنگ پاهای پلیکان سفید صورتی و گوشتی رنگ می باشد. دیگر اینکه رنگ چشم در اولی زرد رنگ و در دومی اغلب قرمز رنگ می باشد.پلیکان پا خاکستری بالغ لکه بزرگ و زرد رنگی در زیر گلویش مشاهده می شود و رنگ شاه پرهای نخستین بال هایش قهوه ای تیره می باشدغذای عمدۀ این پرنده، ماهی و قورباغه است و از سخت پوستان و نرم تنان و فرآورده های آبی تغذیه می کند. به هنگام تغذیه طعمه را هر چند بزرگ ، همراه آب وارد کیسه منقار خود می کند و پس از بستن حدودی لبه های منقار، آب اضافی را خارج و با بالا بردن سر طعمه را وارد گلوی خود می کند.اغلب در باتلاق ها و مرداب های کم عمق ساحلی و آب های وسیع داخل خشکی دیده می شود و در نیزارها به صورت جمعی زندگی و آشیانه سازی می کنند

لورم ایپسوم یا طرح‌نما (به انگلیسی: Lorem ipsum) به متنی آزمایشی و بی‌معنی در صنعت چاپ، صفحه‌آرایی و طراحی گرافیک گفته می‌شود. طراح گرافیک از این متن به عنوان عنصری از ترکیب بندی برای پر کردن صفحه و ارایه اولیه شکل ظاهری و کلی طرح سفارش گرفته شده استفاده می نماید،

نظرات کاربران
ارسال نظر